Anlam verme çabaları vardır kimi zaman. İnsanoğlu'nun hayat adını verdiği bütünsel kavram üzerinden tanımlamaya çalıştığı şeyler. Bu bazen okul, bazen iş, bazen para, bazen anlamsız umutlar, bazen aile, bazen iki satır yazı, bazen bazen bazen... Bazenler çok fazla yer işgal eder genellikle, he bir de keşkeler vardır! Keşke dersin ama bir bakmışsın o günlerce düşündüğün, aklını sürekli meşgul eden şeyler için gereksiz kaygılar duymuşsundur. Aklını dağıtmaya çalışırsın çoğu kez, ben napıyorum dersin? Napıyorum, anlam vermeye çalışıyorum, ama bakarsın ki belirli kalıplara sokmak istediğin şeyler sığmaz o kutulara. Zorlarsın zorlarsın ı ıh yok, girmez. Girmemekte diretir! Fakat sen kararlısındır, bir pundunu bulup illa ki gün gelir onları oraya yerleştirirsin.
Yerleşmiştir artık çoğu şey ama bunu sadece sen bilirsin, kendi kendine yapmışsındır. Şekle sokulup anlamlandırılmaya çalışılmış olgular genellikle kız ya da erkek arkadaş üzerinden belirir akılda. Ama yok, bi de günlük hayatın vardır. Bakarsın mutlu musun, herşey yolunda mı, sıkılıyor musun, ne durumdasın? Tartarsın kendini, bakarsın hallice mi gelmiş. "Sonuç" dersin kendi kendine. Tıpkı hayatımın önemli bir yerini işgâl eden bir büyüğümün bana dediği gibi. Eğer içinden ve o'na karşı "başarılı" dersen tadından yenmez, yok eğer ık mık yaparsan düşünmelisin. Düşünmelisin ki yeni kutular bulup, farklı kombinasyonlarla anlamları içine yerşleştirebilesin.
K.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder